Rozdział 3

oczami  Kathy 

- Zamknij się, kurwa! –usłyszałam.

Poczułam dziwną chęć odpyskowania mu.

- Co ty sobie myślisz pojebany chuju! - krzyknęłam - Możesz na mnie nie krzyczeć?!

 - Ta, nie krzyczałbym na ciebie idiotko, jakbyś tak nie piała! - powiedział chamsko.

- A ja już myślałam, że powiesz, że jestem dziwką! – odpyskowałam - A tak w ogóle to od kiedy gwałciciel gada ze swoją ofiarą?! - krzyknęłam.

- Mam w dupie twoje urojenia - powiedział oschle - mnie tylko zależy żebyś psom nic nie wygadała - powiedział.

- Hahah, a co niby zrobiłeś idioto! - głośno powiedziałam.

- Nie tym tonem suko! - powiedział zaciskając ręce na kierownicy. Zauważyłam, że jego mięśnie się napinają - A tak w ogóle to co ty tu robiłaś w środku nocy? - zapytał trochę łagodniej.

- Wiesz, księżyc podziwiałam - powiedziałam z ironią - A co cię to obchodzi? Odpierdol się ode mnie! - krzyknęłam.

- Wiesz co, zachowujesz się jak porąbana suka! Pytam się co robiłaś tu w środku nocy?! – krzyknął groźnie.

- A jak ci powiem, to mnie nie wsypiesz? - zapytałam oschle.

- Przypominam ci, że ty zawsze możesz napierdolić glinom, że cię porwałem! Ale to już by nie było na twoją korzyść! - powiedział wyniośle.

- Ha, a co mi niby możesz zrobić? - zapytałam rozbawiona.

- Wszystko! - krzyknął.

- No to proszę bardzo! Wymieniaj! - krzyknęłam - Mamy czas.

- Zgwałcić, zabić, pobić, zniszczyć, pozabijać twoich bliskich. Wymieniać dalej? - zapytał.

- Nie! - odpowiedziałam szybko.

- Ach więc się mnie boisz - odpowiedział rozbawiony.

- Morda w kubeł - krzyknęłam.

- Zignoruję to, bo by to dla ciebie dobrze nie wyszło. To co robiłaś? - zapytał trochę spokojniej.

- Miałam wypadek i trafiłam w drzewo - powiedziałam wściekła.

- Hahah, i ty jeszcze żyjesz? - powiedział ze śmiechem.

- No raczej! - krzyknęłam.

- Nie wierzę! - krzyknął rozbawiony.

- Nie, wiesz co, mój duch jest z tobą - powiedziałam z ironią - Co ty tu robisz? - zapytałam kolejny raz.

- A nie wsypiesz mnie psom? - zapytał niepewnie.

- Jak ja bym cię wsypała to ty byś pewnie mnie też wsypał z wypadkiem, …więc nie powiem - powiedziałam pewnie.

- No dobra… brałem udział w nielegalnym wyścigu i teraz ścigają mnie psy - powiedział śmielej.

- Łuhu! To sobie narobiłeś. Siedziałeś kiedyś? - zapytałam śmielej.

- Chyba cię popierdoliło dziewczynko! - powiedział wkurzony.

- O Matko! Naruszyłam ego waćpana! - udawałam zmartwioną.

- Hahah! Ale śmieszne! - powiedział z ironią.

- A tak w ogóle to jestem Kathy – powiedziałam.

- Louis - powiedział z uśmiechem.

- A ty nie jesteś Louis Tomlinson? - zapytałam.
-Yhym - odpowiedział skupiony na drodze - czuj się zaszczycona.

- Ojej… Siedzę w samochodzie obok tego super sławnego, nie ogarniętego Louisa Tomlinsona! Najlepszego kierowcy! Męskiej prostytutki!  Dasz mi swój autograf, bo sama nie mogę uwierzyć, że cię znam! - krzyczałam jak najgłośniej mogłam.

- Ta, bardzo śmieszne - powiedział i się trochę wkurzył, pewnie za tą prostytutkę.

- A gdzie w ogóle jedziemy? - zapytałam znów niepewnie.

- Do domu - powiedział jakby to było oczywiste.

- Mojego? - zapytałam rozradowana.

- No chyba nie – powiedział unosząc brew.

- No to niby gdzie?! – zapytałam znów wkurzona.

- Do mojego domu - powiedział akcentując słowo „mojego”.

- Zwariowałeś! Odwieź mnie do domu! - krzyknęłam.

- Nie i nie wymyślaj!- krzyknął.

- Idiota - powiedziałam pod nosem.

- Słucham? - powiedział napinając wszystkie swoje mięśnie.

- Nic - odparłam.

Resztę drogi przejechaliśmy w ciszy. Po piętnastu minutach podjechaliśmy pod ogromny dom. Louis z niego wysiadł i otworzył mi drzwi.

- Jaki dżentelmen - powiedziałam sobie iroicznie w myśli. Dom wyglądał tak:

Weszliśmy do środka. Zdjęłam moje adidasy i poszłam za Louisem do pokoju chyba gościnnego. Wyglądał on tak:

 

Louis dał mi koszulkę z Spider Manem i pokazał gdzie łazienka. Zmyłam makijaż, załatwiłam potrzebę fizjologiczną i poszłam się położyć. Po długich próbach w końcu zasnęłam.

Rano:

Obudziłam się wypoczęta. Było około 11:00.  Ubrałam się w moje wczorajsze ciuchy, czyli granatowe szorty, granatową bluzkę z flagą Wielkiej Brytanii i czerwonego full capa. Włosy zostawiłam rozpuszczone i poczochrane, bo nie miałam czym ich uczesać. Zeszłam na dół, gdzie zastałam Louisa i jakąś dziewczynę. Powiedziałam krótkie: „Cześć”. Od razu Louis dał mi talerzyk z kanapkami. Wcale nie byłam głodna, dlatego odepchnęłam talerz od siebie.

- Czemu nie jesz? – zapytał zdziwiony Louis.

- Bo nie jestem głodna - odpowiedziałam.

- Śniadanie to najważniejszy posiłek dnia! - powiedział.

- Ooo, jakiś ty mądry! - zakpiłam.

- Wiem! A tak w ogóle poznajcie się – powiedział i przyciągnął dziewczynę do siebie.

- To jest Hannah, moja kuzynka - A to Kathy, moja yyy…

- Znajoma - dopowiedziałam szybko z szerokim uśmiechem.

- Kathy - wyciągnęłam rękę do dziewczyny - Miło mi - dodałam.

- Hannah! Cieszę się że mogę cię poznać - powiedziała z uśmiechem i uścisnęła moją dłoń. Ja odwzajemniłam tym samym.

Po poznaniu kuzynki Louisa pomyślałam, że się zaprzyjaźnimy. Po krótkiej rozmowie z Hannah, poprosiłam Louisa, aby mnie odwiózł do domu. Ku mojemu zaskoczeniu zrobił to bez marudzenia. Podałam mu adres i pojechaliśmy do mojego małego apartamentu. Wchodząc do domu napotkałam podejrzliwy wzrok Emily. Powiedziałam tylko ciche: „Hej” i poszłam do swojego pokoju. Przebrałam się w to:

 

Potem poszłam do kuchni, gdzie przebywała Em:

- No więc… gdzie ty wczoraj byłaś?! – krzyknęła wściekła – Martwiłam się o ciebie!

- No… yyy… na imprezie - powiedziałam pewnie.

- A gdzie rano? - zapytała.

- No byłam pod wpływem alkoholu, więc poszłam spać do hotelu. A tak w ogóle zapomniałam kluczy - powiedziałam.

Na szczęście akurat w tej chwili, która znając życie miałaby być torturą, zadzwonił dzwonek do drzwi. Szybko pobiegłam w kierunku wejścia. W drzwiach stał Nathan z ogromnym bukietem kwiatów. Zaczął mnie przepraszać za wczoraj. A ja oczywiście mu wybaczyłam, ponieważ nie potrafię być na niego zła. Za słodki jest, żeby się na niego gniewać. Zaproponowałam, abyśmy pojechali na konie i jak zawsze zauważyłam grymas na jego twarzy. Jednak po chwili namysłu się zgodził. Zaprosiłam go do środka, w biegu dałam mu buziaka w usta i poszłam się szykować na jazdę konną. Wszystkie moje ciuchy i sprzęty włożyłam do plecaka. Powiedziałam, że możemy już jechać. Wsiedliśmy do samochodu i pojechaliśmy. Na miejscu byliśmy po 30 minutach drogi. Pobiegłam do szatni się przebrać. Po tej czynności poszłam wykupić lekcję. Już po chwili byłam w stajni i wyprowadzałam Piratkę, która była chyba najbardziej upartym koniem w stajni. Podobna do mnie.

Nathan w tym czasie czekał na mnie na ławce. Po dwóch godzinach galopu, którego bardzo mi brakowało, wróciłam do mojego chłopaka i szczęśliwi pojechaliśmy do domu.

/Mari


CZYTASZ=KOMENTUJESZ