Rozdział 2

Muzyka

oczami Kathy

Obudziłam się rano i poczułam, że leżę na czymś twardym. Otworzyłam oczy i zauważyłam miejsce, w którym spałam dzisiejszej nocy. Podniosłam się do pozycji siedzącej i zaczęłam się śmiać. Po chwili do salonu wtargnęła Emily.

- Czego się śmiejesz? – zapytała z przymrużonymi oczami.

- Dlaczego ja śpię na stole? – odpowiedziałam pytaniem na pytanie. Em spojrzała najpierw na mnie potem na stół i jeszcze raz na mnie, i także zaczęła się śmiać.

- Skąd ja mam to wiedzieć? – zapytała, gdy już opanowała swój atak śmiechu.

- Nie wiem, nie wiem. Pewnie znowu lunatykowałam! To już się robi wkurzające! – krzyknęłam, a po chwili dodałam – No bo przecież ja nawet nie wiem w jakim miejscu obudzę się rano – powiedziałam patrząc w podłogę.

- Lub z kim – powiedziała Em powstrzymując śmiech.

- Co?! – krzyknęłam i rzuciłam poduszką w moją przyjaciółkę. No i jak to zwykle bywa po rzuceniu w kogoś poduszką, rozpoczęła się bitwa. Oczywiście nie obyło się bez przekleństw i wyzwisk. Po skończonej wojnie, obie opadłyśmy na kanapę i śmiejąc się, lekko szturchałyśmy się nawzajem w ramię.

- No dobra, trzeba zrobić śniadanie – powiedziała głośno Emily i wstała z kanapy.

- I wziąć prysznic! – powiedziałam z uśmiechem na twarzy.

- Taaa, tylko najpierw musisz wstać księżniczko – dodała Em marszcząc czoło.

- Auuu, moje gnaty! – krzyknęłam z bólu starając się wyprostować.

- Hahah, masz za swoje! – powiedziała Emily i poszła w kierunku swojej sypialni. Poszłam za jej przykładem i w podskokach pobiegłam na górę. Wzięłam szybki prysznic i po wysuszeniu ubrałam się w to:

Włosy związałam w luźnego kucyka, pomalowałam rzęsy tuszem i zadowolona, ale też bardzo głodna, pobiegłam na dół.

- Idź do sklepu! – krzyknęła ze swojego pokoju Em.

- Nooo, już idę! – odpowiedziałam krzykiem i zarzucając na siebie bluzę, pobiegłam do pobliskiego sklepu. Kupiłam potrzebne rzeczy i już miałam iść w kierunku kasy, gdy nagle usłyszałam syknięcie kogoś stojącego obok mnie.

- Przepraszam, czy coś ci się stało? – zapytałam chłopaka, który zasłaniał ręką oko.

- Chyba coś mi wpadło do oka – powiedział i przetarł oko, co spowodowało większy ból.

- Pomogę ci – zadecydowałam i wyjęłam chusteczkę z kieszeni bluzy. Stanęłam bardzo blisko poszkodowanego i zaczęłam przyglądać się jego oku. Po chwili wyciągnęłam jakiś mały element chłopakowi z oka i wyrzuciłam chusteczkę do kosza na śmieci, który stał obok.

- Dziękuję yyy… jak masz na imię? – zapytał blondyn.

- Kathy, a ty?

- Michael, mieszkasz tu? – spytał z nutką nadziei w głosie.

- Tak, obok kiosku – odpowiedziałam – A dlaczego pytasz?

- Tak po prostu. Dasz się gdzieś zaprosić w ramach podziękowania? – zapytał i uśmiechnął się lekko.

- Może innym razem, bo moja przyjaciółka czeka w domu na śniadanie.

- Aha, to w takim razie ja nie będę ci teraz zawracał głowy, ale pamiętaj, że wiszę ci  kawę – pomachał mi na pożegnanie i zniknął za regałem. Zapłaciłam za produkty i poszłam do domu.

- Wróciłam! – wydarłam się i weszłam do kuchni. Położyłam siatkę z zakupami na stole i zaczęłam wszystko wkładać do szafek i lodówki. Nagle usłyszałam dzwonek do drzwi. Nucąc sobie jakąś piosenkę poszłam otworzyć wrota naszego mieszkania.

- Hej! – krzyknęłam i już chciałam rzucić się mojemu chłopakowi na szyję, ale on się odsunął. W tym samym czasie na dół zeszła Emily.

- Cześć! – powiedziała do Nathana, ale on nie zwracał na nią uwagi.

- O co ci chodzi? – zapytałam Natha i spojrzałam mu prosto w oczy.

- Ty mi powinnaś powiedzieć o co chodzi! Kim był ten chłopak, z którym całowałaś się w sklepie?! – krzyknął.

- Jaki chłopak? O czym ty mówisz? – spytałam patrząc na niego ze zdziwieniem.

- Nie udawaj idiotki! Przed chwilą widziałem cię w sklepie jak całowałaś jakiegoś blondyna.

- Po pierwsze nie mów tak do mnie, a po drugie ja się z nikim nie całowałam.

- Naprawdę nic nie pamiętasz? – zapytał i spojrzał na mnie głupio – Może to odświeży ci pamięć – powiedział i pokazał mi na telefonie zdjęcie, na którym widać mnie i Michaela, którego poznałam dziś rano w sklepie.

- Ale ja się z nim nie całowałam! – krzyknęłam ze złością – Coś mu wpadło do oka, a ja mu tylko pomogłam.

- Twierdzisz, że jestem ślepy? – spytał Nath z wyraźną złością w oczach.

- Bardzo możliwe! Nie wiedziałam, że jak jest się w związku, to nie można nawet pomóc innym! Jesteś chorym egoistą! – wykrzyczałam mu prosto w twarz.

- Nie mów tak do mnie, bo…

- …bo co mi zrobisz?  Uderzysz mnie? Nie no zapomniałam, że ty mnie nawet nie tkniesz, bo zwyczajnie się boisz, boisz się swojej dziewczyny mięczaku! A teraz stąd spieprzaj i nie przyłaź więcej, bo sąsiedzi sobie pomyślą, że my jakiś ośrodek mamy dla ludzi, którzy boją się innych! – wykrzyczałam i zamknęłam drzwi pod nosem chłopaka, który stał jeszcze pod drzwiami.

- Kathy, przesadziłaś – powiedziała spokojnie Em, gdy weszłam rozwścieczona do kuchni.

- Zasłużył sobie – odpowiedziałam i trzasnęłam pięścią w stół.

- Kathy opanuj się, bo rozwalisz dom! – tym razem moja przyjaciółka podniosła głos.

- Nie patrz tak na mnie – powiedziałam patrząc w podłogę, ale po chwili spojrzałam w oczy przyjaciółce, która najwyraźniej oczekiwała jakiś wyjaśnień w stosunku, co do mojego zachowania. Wcale nie miałam zamiaru teraz z nią rozmawiać, dlatego chwyciłam w rękę suchą bułkę i pobiegłam do swojego pokoju, nie zwracając uwagi na krzyki Emily. Włączyłam laptop i zaczęłam oglądać jakieś filmy. Po upływie pięciu godzin (trochę długo mi to zajęło) postanowiłam, że pójdę upić się do jakiegoś klubu.  Wykąpałam się i owinięta ręcznikiem poszłam szukać ciuchów, które miałam założyć. Wcale nie miałam zamiaru iść tańczyć ani się wygłupiać, dlatego wybrałam prosty zestaw:

Włosy rozczesałam i zostawiłam rozpuszczone. Włożyłam telefon do kieszeni spodenek i zeszłam po schodach na dół. Była godzina 17:00 czyli dość wcześnie. Wsiadłam do jakiegoś samochodu, który był otwarty i miał kluczyki położone na siedzeniu i pojechałam w pierwszym, lepszym kierunku, ponieważ nie wiedziałam dokładnie, gdzie znajdują kluby. Na miejsce dojechałam po pięciu minutach. Weszłam do środka i od razu poszłam w kierunku baru. Przez całą godzinę piłam.  Nietrzeźwa wyszłam z klubu, wsiadłam za kółko i odjechałam z piskiem opon w nieznanym kierunku.

Muzyka

oczami Louisa

Stałem oparty o maskę samochodu i z małym uśmiechem na twarzy patrzyłem na mojego przeciwnika. Byłem pewny wygranej. Max był dość dobry w tym co robi, ale ja byłem dużo lepszy. Widać było, że był zestresowany, bo zaczął się pocić. Postanowiłem z nim pogadać i rozluźnić atmosferę.

- Max, nie spinaj się tak, bo robisz się śmieszny - powiedziałem i uśmiechnąłem się do niego.

- Wcale się nie spinam, wydaje ci się - powiedział mój przeciwnik i zaczął się jeszcze bardziej stresować.

- Hej, ja nie gryzę, ja połykam w całości! - krzyknąłem, a on podskoczył ze strachu.

Wszyscy, którzy to widzieli zaczęli się śmiać, a ja w przekonaniu, że zrobiłem to, co do mnie należało, poszedłem w stronę mojego samochodu. Po chwili zostaliśmy powiadomieni, że mamy wsiadać do aut. Między nami stanęła jakaś ładna brunetka i zaczęła odliczać. Włączyłem silnik i po paru sekundach został po mnie tylko kurz. Tak jak myślałem byłem o wiele lepszy od Maxa, bo on został daleko w tyle. Nie jechałem za szybko (jak na mnie), bo w końcu nie było takiej potrzeby. Chwilami pozwalałem mu na małe zbliżenie do mojego samochodu, ale po paru sekundach przyspieszałem i znikałem z jego pola widzenia. Z dużym uśmiechem, ale też skupieniem na twarzy dojechałem do mety. Wysiadłem z samochodu i wtedy ludzie, którzy przybyli na wyścig podbiegli do mnie i zaczęli mi gratulować. Tak jak zawsze dziewczyny wkładały mi do kieszeni spodni lub do ręki małe kartki z numerami telefonu, a moi koledzy szturchali mnie lekko w ramię i gratulowali wygranej. W sumie to byłem już do tego przyzwyczajony. Mój wzrok powędrował teraz na Maxa, który stał obok swojego samochodu i patrzył na mnie oczami pełnymi nienawiści. Odpowiadało mi to, że go rozzłościłem.

- Jakie plany na dzisiejszy wieczór? - spytał mnie David.

- Nie wiem…a jest jakaś ciekawa impreza?

- Nooo, Peter coś organizuje. Możemy się wprosić - odparł z uśmiechem na twarzy, ale ja pokiwałem przecząco głową.

- Ja nie mogę - powiedziałem patrząc na ziemię.

- Aaaa, zapomniałem, że on cię nienawidzi po tym incydencie z jego siostrą - powiedział David, ale szybko tego pożałował, bo dostał ode mnie w twarz.

- Hej! Za co to?

- Ty już dobrze wiesz - powiedziałem i odwróciłem się, gdyż usłyszałem krzyczące dziewczyny. Podbiegły do mnie i zaczęły  prosić o autografy. Podpisałem kilka kartek, gdy nagle usłyszałem krzyk:

- Psy jadą! Uciekajcie! – krzyknął jakiś chłopak.

Szybko wsiadłem do samochodu i odjechałem z miejsca wyścigów. Skręciłem w jakąś boczną uliczkę i jechałem nią z bardzo szybką prędkością. Nagle zauważyłem czarny samochód, rozbity o drzewo. Trochę zdziwił mnie ten widok, ale jechałem dalej. Po chwili zauważyłem postać, idącą środkiem ulicy. W sumie, ona nie szła, tylko tańczyła. Zahamowałem i wysiadłem z samochodu.

- Hej, co ty tu robisz? – krzyknąłem za dziewczyną.

- Nie przeszkadzaj mi! Tańczę krakowiaka! – krzyknęła wściekła szatynka.

- Oj, ale się upiłaś. Chyba ja mniej piję – powiedziałem ze śmiechem.

- Zamknij mordę! – krzyknęła pijana dziewczyna.

- Tak nie będziemy rozmawiać, a teraz idź do samochodu! – krzyknąłem i pokazałem jej ręką samochód.

Szatynka wcale nie miała zamiaru mnie słuchać. Pokazała mi środkowy palec i poszła wzdłuż ulicy. Pobiegłem za nią, czego się nie spodziewała, dlatego nie uciekała. Wziąłem ją na ręce i zaniosłem do samochodu. Usiadłem po stronie kierowcy i odpaliłem auto.

- Jak ja nie cierpię kwiatów! – powiedziała szatynka i tupnęła nogą.

- Hej, nie tup mi w moim samochodzie – powiedziałem ze złością.

- No to mi zabroń staruszku! – krzyknęła i pokazała mi język. Chciałem uderzyć ją w twarz, ale chwyciła moją rękę i wygięła mały palec. Syknąłem z bólu i zacząłem rozmasowywać bolące miejsce.

- Nawet jak jestem pijana, potrafię się bronić – powiedziała i uniosła dumnie głowę.

Przez chwilę jechaliśmy w ciszy, ale nagle dziewczyna zaczęła śpiewać:

- Seksualna niebezpieczna taka jestem lubię być niegrzeczna
  Seksualnie doskonała nie dostaniesz nigdy mego ciała!
                       

Informacja

Tutaj możecie zadawać pytania bohaterom oraz nam: Ask

Rozdział 1

Oczami Kathy

- O kurwa! Ale zajebiście!

- Nie wierzę, że będziemy tutaj mieszkać! - krzyknęła Emily i miałam wrażenie, że za chwilę rozpłacze się ze szczęścia. Położyłyśmy torby i poszłyśmy w kierunku salonu. Salon wyglądał tak:

Był wspaniały! Od razu wzięłam do ręki pilota i włączyłam telewizor. Poszukałam jakiegoś kanału muzycznego i za chwilę usłyszałam moją ulubioną piosenkę: Kings of The Word- Kase&Wrethov

 Zaczęłam śpiewać, ale Emily chwyciła mnie za rękę i pociągnęła w stronę kuchni i jadalni. Wyglądało to tak:

Zerknęłam kontem oka na ładnie zabudowaną kuchnię oraz na miejsce, w którym będziemy jadły posiłki i w tym samym czasie, w którym moja przyjaciółka zachwycała się kuchnią, pobiegłam na górę zobaczyć sypialnię. Skierowałam się do pokoju, znajdującego się po prawej stronie. Wpadłam do niego i od razu upadłam na podłogę. Moim oczom ukazał się taki widok:

Wiem, że to może wydawać się dziwne, ale zawsze marzyłam o takim pokoju. Będę miała tak dużo przestrzeni! Postanowiłam, że sprawdzę, czy łóżko jest wystarczająco wygodne i już po chwili na nie wskoczyłam. Przez chwilę leżałam gapiąc się w sufit, gdy nagle poczułam na sobie ciężar jakiejś osoby. Jak się okazało, ta osobą była moja przyjaciółka.

- Złaź ze mnie grubasie! - krzyknęłam i po chwili śmiałam się z Em, która leżała na podłodze.

- Pomogłabyś mi zamiast się śmiać! - krzyknęła Emily udając oburzenie.

- Taaa, a nie wiesz, że przyjaciele zawsze ci pomogą, ale dopiero jak przestaną się śmiać – powiedziałam i zaczęłam się jeszcze bardziej śmiać.

- Ale ty jesteś! – powiedziała „obrażona” Em.

- Hej, nie obrażaj się na mnie – powiedziałam z miną szczeniaczka.

- Ja na ciebie? Nigdy w życiu! – powiedziała Emily z uśmiechem na twarzy – Przytulasek?

- Oh, yeah! – krzyknęłam i przytuliłam moją przyjaciółkę.

- A jak wygląda twoja łazienka? – zapytała Em.

- Ups! Zapomniałam sprawdzić! – dodałam szybko i sekundę później stałam w progu mojej własnej łazienki. Wyglądała tak:

- Wreszcie będziesz miała dużo przestrzeni, której brakuje ci w każdej łazience – powiedziała ze śmiechem Em.

- Nooo, i nikt nie będzie miał pretensji, że zajmuję tak długo to bardzo pożyteczne pomieszczenie – dodałam – Okey, to teraz idziemy do ciebie.

- No to chodźmy! – krzyknęła Emily i poszłyśmy w kierunku jej sypialni.

- Aaaaaaaaa! – darła się na cały głos Em, gdy biegała i oglądała pokój.

- Ej, uspokój się, bo wyglądasz jakbyś miała coś nie tak z psychiką – powiedziałam, ale moja przyjaciółka nic sobie z tego nie robiła. Jej pokój wyglądał tak:

Oczywiście Emily (tak samo jak ja) rzuciła się na łóżko i jak już stwierdziła, że jest wystarczająco miękkie, zerwała się z niego i pobiegła do łazienki. Wyglądała ona tak:

- Em, chodźmy coś zjeść, bo głodna jestem – powiedziałam, gdy usłyszałam burczenie w moim brzuchu.

- No dobra, a co jemy? – zapytała nadal gapiąc się na wnętrze swojej łazienki.

- No i właśnie tu mamy problem! – powiedziałam i usłyszałam dzwonek do drzwi.

- Kto to może być? – zapytała Em.

- A niby skąd ja mam to wiedzieć, jasnowidzem nie jestem – powiedziałam i zeszłam na dół, by zobaczyć kto przyszedł w nasze skromne progi.

- Witaj księżniczko!

- Nathan! – krzyknęłam i rzuciłam się mojemu chłopakowi na szyję – co ty tutaj robisz, miałeś przyjechać za miesiąc.

- Jakiś koleś, który mieszka naprzeciwko was się wyprowadził i kupiłem od niego mieszkanie – powiedział Nath z uśmiechem na twarzy.

- Aleee super! – krzyknęłam i jeszcze mocniej się do niego przytuliłam – to teraz będziemy się widywać prawie co dziennie, prawda?

- Oczywiście kotku – powiedział Nathan i pocałował mnie w czoło.

- No, no, no, kogo ja widzę? Czyżby nasz kochany Nath już się stęsknił za swoją dziewczyną? – powiedziała Emily z cwanym uśmieszkiem, opierając się o ścianę.

- A żebyś wiedziała! – powiedział Nathan i pokazał jej język.

- Nie pokazuj języka, bo ci krowa nasika, a jak nie krowa, to twoja przyszła teściowa – powiedziała Em i zadowolona z siebie poszła do salonu.

- Dobra to ja już będę leciał, bo wy musicie jeszcze się rozpakować, a to znając ciebie i Em zajmie dużo czasu.

- Nooo i to bardzo dużo czasu! – powiedziałam wyraźnie akcentując słowo „dużo”.

- To do jutra kochanie – powiedział Nath i pocałował mnie w policzek – przyjdę o 16:00.

- Pa! Do zobaczenia! – pomachałam mu i zamknęłam drzwi.

- Kathy!!! – usłyszałam krzyk Em, dochodzący z kuchni.

- Pali się? – powiedziałam spokojnie i weszłam do kuchni.

- Nie, ale udało mi się zrobić obiad – powiedziała z uśmiechem moja przyjaciółka.

- Z czego? Przecież nic nie kupiłyśmy – powiedziałam ze zdziwieniem na twarzy.

- No tak, ale ja wzięłam resztki tego, co miałyśmy na drogę.

- Aha, to w takim razie, co jest na ten obiad?

- Bułki z bananami – powiedziała radośnie Emily

- Mniam, ale jak ty je ugotowałaś? – zapytałam.

- No ja… ten.. no…Bo ja właściwie to usmażyłam te banany.

- Aha, to dostanę tą bułkę z usmażonymi bananami?  - spytałam z nadzieją w głosie.

- Raczej nie…

- Dlaczego? – zrobiłam smutne oczy – Oczekuję jakiś wyjaśnień.

- No… ja troszeczkę spaliłam te banany – powiedziała zmieszana i spojrzała za siebie.

- O kurwa! – usłyszałam ciche przekleństwo mojej przyjaciółki i podeszłam bliżej, aby zobaczyć, co się stało.

- Jezu, Em nie panikuj! To tylko banany zmieniły się właśnie w kaszaki, nic nadzwyczajnego – powiedziałam i przytuliłam Em.

- To co my teraz będziemy jadły? – zapytała ze smutkiem w  oczach.

- No po prostu zamówimy pizzę! – wyszczerzyłam się do niej, a ona zaczęła się cicho śmiać.

- Dobra to ja zadzwonię – powiedziała Em i wzięła telefon do ręki.

Po pół godzinie siedziałyśmy już przed telewizorem, oglądałyśmy jakiś film i zajadałyśmy się naszym obiadem.

Po seansie postanowiłyśmy się rozpakować, dlatego wzięłyśmy  swoje bagaże, które cały czas stały jeszcze w korytarzu i poszłyśmy do swoich pokoi. Około 21:00 byłyśmy już rozpakowane, dlatego włączyłyśmy mój laptop i zaczęłyśmy prowadzić rozmowy z dawnymi znajomymi ze szkoły. O 24:00 stwierdziłyśmy, że nie jesteśmy śpiące i obejrzałyśmy jeszcze jakiś film na laptopie. Był dość ciekawy, ale moje powieki zaczęły się zamykać i już po chwili smacznie spałam oparta o moją przyjaciółkę.

Im więcej komentarzy tym dłuższy będzie następny rozdział!

CZYTASZ=KOMENTUJESZ

Rozdział napisała: Wiki z małą pomocą Mari J

Bohaterowie

 Kathy-18 lat, na jej widok wszystkim chłopakom opada kopara, jest odważna, pewna siebie, ale też przyjacielska. Najbardziej liczy się dla niej dobro bliskich jej osób. Lubi grać w piłkę nożną i siatkówkę. Jest uzależniona od słuchania muzyki, śpiewania, imprez oraz jazdy konnej.

 Louis-20 lat, uwielbia wyścigi samochodowe i często bierze w nich udział, przez co jest bogaty. Nie lubi, gdy ktoś mówi mu, co ma robić. Często wdaje się w bójki i kłótnie. Kocha imprezować i szaleć, chociaż nie zawsze kończy się to dobrze.

 Emily-18 lat, najlepsza przyjaciółka Kathy. Mieszka razem z nią w dość dużym i ładnym mieszkaniu w centrum Londynu. Lubi jeździć na deskorolce i tak samo jak jej przyjaciółka kocha imprezy. 

 Nathan-19 lat, chłopak Kathy, przyjaciel Emily. Mieszka na przeciwko dziewczyn i bywa u nich prawie co dziennie. Tak jak one, uwielbia imprezy, ale nie może zrozumieć, dlaczego Kathy tak bardzo kocha konie. Mimo, że ją kocha, temat o koniach prawie zawsze kończy się kłótnią.

 David-20 lat, przyjaciel Louisa. On także bierze udział w wyścigach. Mieszka razem z Louisem. Bardzo lubi szybką jazdę na motorze. Czasami, gdy ma dość zachowania Louisa, chodzi na siłownię i tam rozładowuje energię.

 Thomas-19 lat, przyjaciel Louisa i Davida. Kiedyś się ścigał, ale od czasu wypadku boi się wsiąść za kółko. Mieszka razem ze swoimi przyjaciółmi. W wolnych chwilach lubi biegać po parku lub grać w tenisa.

 Oliver-20 lat, największy wróg Louisa. 2 lata temu wyjechał do Irlandii, ale teraz wrócił i chce zmierzyć się z Louisem. Jest niebezpieczny i tajemniczy, dlatego nikt nie wie jaki jest naprawdę.

 Alice-18 lat, wróg Kathy i Emily. Jest straszną zołzą i potrafi robić wstrętne rzeczy, ale nie każdy będzie się tym przejmował. Jest zapraszana na wszystkie imprezy i często się tym chwali.

 Michael-18 lat, chłopak Alice. Uwielbia imprezy i jazdę na motorze. Nie kocha Alice, jest z nią tylko dlatego, że jest sławna na całym uniwersytecie. Ma dużo kolegów, z którymi spędza dużo swojego wolnego czasu.

 Hannah-19 lat, kuzynka Louisa. Ma problem ze znalezieniem pracy, dlatego przez jakiś czas będzie musiała mieszkać u swojego kuzyna. Lubi chodzić na długie spacery i rozmawiać z kimś, do kogo ma zaufanie.

I to by było na tyle... Mam nadzieję, że zachęci was ten krótki opis bohaterów. Jeśli chcecie wiedzieć jakie rzeczy potrafi robić Alice, jakie tajemnice skrywa Oliver i czy Michael powie prawdę swojej dziewczynie...czytajcie tego bloga :)

Hejka!

                                   

Witają się z wami Mari i Wiki -Wari ;) Po przeczytaniu pewnego wspaniałego bloga, do którego macie tu link:http://furious-fanfiction.blogspot.com/ postanowiłyśmy, że same napiszemy bloga o Louisie Tomlinsonie. Oczywiście historie, które wydarzą się w tym blogu to tylko sprawa naszej bujnej wyobraźni :D Słowo wstępne przekazane, więc pozostaje nam tylko zaprosić was do czytania. Pozdrawiamy ;)