Rozdział 6

Oczami Kathy

Obudziło mnie pukanie do drzwi. Jak ja nienawidzę, gdy ktoś przerywa mi sen! Wściekła poszłam w kierunku wejścia.

- Cześć, księżniczko! - powiedział Nathan i pocałował mnie w policzek.

Wielki uśmiech od razu zagościł na mojej twarzy.

- Hejka, nie wiedziałam, że przyjdziesz.

- A mam sobie iść?

- Nie, nie o to mi chodzi. Fajnie, że przyszedłeś.

- Coś ty taka zaspana? - zapytał, gdy weszliśmy do salonu.

- Obudziłeś mnie królewiczu.

- Przepraszam, damo mego serca! Nigdy sobie tego nie wybaczę!

Oboje wybuchliśmy śmiechem, ale chwilę radości przerwał dzwonek mojego telefonu.

- Zaraz przyjdę - powiedziałam do Natha i wyciągnęłam telefon z torebki, która leżała pod stołem. Gdy zobaczyłam, że to Hannah, pobiegłam po schodach do pokoju, aby Nath nie usłyszał rozmowy, gdyż nie wiedziałam o czym ona będzie.

- Hejka! - powiedziałam po odebraniu połączenia.

- No cześć! Jesteście zajęte dzisiaj wieczorem? - zapytała Han.

- Yyy…raczej nie, a co?

- Bo chciałam się odwdzięczyć za imprezę i Louis pozwolił mi was zaprosić do domu.

- On też będzie? - zapytałam zmartwiona, po prostu nie lubiłam debila.

- Nie wiem, podobno ma gdzieś jechać, ale z nim to nigdy nic nie wiadomo.

- Okey, ale proszę, nie załatwiaj alkoholu, bo wiesz jak to ze mną jest. Jeszcze wylądujemy na drugim końcu kraju.

- Możecie zanocować tutaj, jest przecież miejsce.

- Stoi - powiedziałam zadowolona, że nie będę nudziła się wieczorem i szybko pożegnałam się z Hannah.

Już chciałam wybierać ciuchy na wieczór, gdy przypomniałam sobie o chłopaku, czekającym na dole.

- Sorry, że musiałeś tak długo czekać - powiedziałam, zbiegając po schodach.

- Nie szkodzi. Wyjdziemy gdzieś dzisiaj wieczorem?

- No…yyy…ja, ten…muszę iść do pracy - wypaliłam, nie myśląc dokładnie nad tymi słowami.

- Ty pracujesz? Dlaczego nic nie powiedziałaś?

- No bo nie chciałam żeby ktoś się dowiedział - powiedziałam pierwsze, co mi przyszło do głowy.

- A co to za praca?

No to wpadłam! Po jaką cholerę mówiłam mu o pracy?! Mogłam powiedzieć, że źle się czuje, a nie wymyślam jakieś denne historyjki.

- W kawiarni - odpowiedziałam i przygryzłam wargę, oby nie zauważył zdenerwowania, bo będzie po mnie.

- Jakiej i gdzie?

- Czy to jest przesłuchanie?

- Nie, chcę cię odwiedzić i przy okazji mogę cię podwieźć, chyba że to gdzieś w pobliżu.

- Ale tam nie można zapraszać znajomych - powiedziałam już zmęczona tą sytuacją.

- No to możemy udawać, że się nie znamy.

- Nathan, ja nie chcę mieć kłopotów w pracy już w pierwszym tygodniu!

- Dobrze, nie denerwuj się - powiedział chłopak i podszedł do mnie. - Czemu jesteś taka zdenerwowana?

Wiedziałam kurwa, że zauważy! Jak czegoś nie wymyślę, to wszystko się wyda i znowu się pokłócimy.

- Miałam ciężki dzień, nic ważnego.

- Już jestem! - usłyszałam krzyk Emily. - Kathy, czy możesz mi powiedzieć, co to miało być z tym Louisem?! Od kiedy wy chodzicie?! - krzyczała idąc przez korytarz, jaka szkoda, że nie wiedziała o wizycie Natha.

- Jakim Louisem? Kto z kim chodzi? - pytał zaskoczony Nathan.

- Nie, nie, nic. Emily żartuje sobie, prawda kochana? - powiedziałam, patrząc błagalnym wzrokiem na Em.

- Co? Ja nie żartowałam! Odpowiedz mi o twoim nowym chłopaku!

- Ale ja nie mam nowego chłopaka! - wydarłam się.

- Czy ktoś mi powie, o co chodzi?  - zapytał mój prawdziwy chłopak.

- Zostaw nas same - powiedziałam do Natha.

- Najpierw powiedz o co chodzi! - krzyknął.

- Nic ważnego! - wydarłam się.

- Twoja przyjaciółka mówi, że masz innego chłopaka, a ty do mnie nic ważnego?! Jak dla mnie to jest ważne, bo cię kocham, ale ty chyba mnie już nie - powiedział smutny i poszedł w kierunku wyjścia.

- Nath, poczekaj! To nie tak jak myślisz! - krzyczałam, biegnąc za chłopakiem.

- A niby jak?! Zostaw mnie w spokoju - powiedział otwierając drzwi. - A właśnie, ty nie pracujesz tylko idziesz się spotkać z tym chłopakiem, prawda?

Stałam wpatrując się w podłogę i nic nie mówiłam.

- Wiedziałem - powiedział Nathan i wyszedł trzaskając drzwiami.

Wściekła poszłam obmyć sobie twarz, żeby się trochę ogarnąć.

- Kathy! - krzyknęła Emily i wtedy przypomniałam sobie, że jestem na nią zła.

- Czego chcesz?! - wydarłam się, wchodząc do kuchni, gdzie przebywała Em.

- Sprawdzałam, czy jesteś w domu - powiedziała spokojnie. - Czy teraz będziesz tak łaskawa i wyjaśnisz, o co chodziło z Louisem?!

- No już ci kurwa mówiłam! My nie chodzimy, on to wymyślił, pewnie żeby mnie wkurzyć! - krzyczałam wymachując rękami.

- I to mu się udało, uspokój się już. Czasu już nie cofniesz.

- Racja. A właśnie, idziemy dziś wieczorem do Han.

- Co? Przecież ona mieszka z Louisem!

- No wiem, ale go podobno nie ma być w domu, więc ma chatę wolną.

- Pójdę, pod warunkiem, że się nie upijesz.

- Spoczko, zostajemy na noc, więc mogę pić - powiedziałam zadowolona.

- Na noc? Przecież my nie znamy dobrze tej Hannah! I to jeszcze w domu Louisa Tomlinsona!

- Nie marudź tak! Idziemy się zabawić, a nie martwić, czy nas nie pozabijają. Wyluzuj trochę, Em.

- No dobrze, ale jak coś się stanie…

- Nic się nie stanie - przerwałam przyjaciółce w połowie zdania. - A teraz trzeba się spakować!

- No to się pospieszmy, bo z twoim tempem do jutra nie zdążymy.

- Hahah, bardzo śmieszne. Ty nie lepsza!

- Koniec kłótni! Już do pokoju! - krzyknęła Em i każda poszła się szykować.

Weszłam do pokoju i od razu otworzyłam szafę.

- Hmm, co ja mam ubrać? - powiedziałam sama do siebie.

Po chwili zdecydowałam, że ubiorę się w strój codzienny, wezmę ze sobą coś do spania i jakieś ciuchy na następny dzień. Zadowolona z mojej pomysłowości zaczęłam grzebać w szafie. Wybrałam ten zestaw na wyjście:

Najpierw postanowiłam, że wezmę prysznic. Umyłam ciało i włosy, i po wysuszeniu, ubrałam się we wcześniej przygotowany strój. Zrobiłam delikatny makijaż, rozczesałam włosy i zaczęłam pakować ubrania oraz kosmetyki.

- Wow! Normalnie nie wierzę! Wyszykowałam się w godzinę! - wykrzyczałam zadowolona z nowego rekordu.

- Czego ty się tak drzesz?! - krzyknęła Emily, która weszła właśnie do mojego pokoju.

- Jestem już gotowa. Czy ty to rozumiesz? Godzina mi starczyła!

- Hahah, normalnie rekord. Ja spakuję ciuchy i też będę gotowa. Na którą jedziemy?

- Nie umawiałyśmy się. A która jest godzina, bo jeszcze nie miałam okazji, żeby sprawdzić.

- Ymm, 6:30 - powiedziała Em, wyciągając telefon z kieszeni.

- No to pojedziemy na 7:00. Zaraz napiszę do Hannah.

I jak postanowiłam, tak zrobiłam.

„Hej, będziemy o 7:00 ;)”

„Ok, czekam ;D”

- Emily! Zostało ci pięć minut! - krzyknęłam.

- Już schodzę!

Zamówiłyśmy taksówkę, która już po chwili była pod naszym domem. Wsiadłyśmy i pojechałyśmy do domu Louisa. Na miejscu byłyśmy punktualnie, z czego bardzo się cieszyłam, bo ja nie lubię się spóźniać. Zapłaciłam kierowcy i z Em poszłyśmy pod duży dom. Furtka była otwarta, więc weszłyśmy i zadzwoniłyśmy dzwonkiem.

- Heee… - nie dokończyłam, gdyż moje oczy ujrzały stojącego w drzwiach Louisa.

- No witam - powiedział uśmiechając się głupio.

- Miało cię nie być - wypaliłam od razu.

- Ale jak widzisz, specjalnie dla ciebie zostałem.

Już chciałam mu walnąć w twarz, ale stwierdziłam, że lepiej nie zaczynać bójki.

- To może wejdziecie, Hannah na was czeka - powiedział i zrobił nam miejsce w drzwiach.

Emily weszła pierwsza, a ja za nią. Oczywiście wchodząc musiałam szturchnąć Louisa, bo bym normalnie nie wytrzymała. On szybko chwycił moje nadgarstki i przyciągnął mnie do siebie.

- Bądź tak dobra i nie zaczepiaj się dziewczynko - powiedział przez zaciśnięte zęby.

Uśmiechnęłam się do niego, jednym z najpiękniejszych uśmiechów, a on nie wiedział, o co mi chodzi, przy okazji poluźnił też ucisk na nadgarstkach. Wykorzystałam ten moment i przywaliłam mu pięścią w nos. Po chwili na podłogę zaczęły kapać czerwone kropelki. Wściekły chłopak chciał mi oddać, ale szybko się odsunęłam, przez  co Louis przywalił pięścią w ścianę. Zasyczał z bólu i wtedy przybiegły Hannah i Emily.

- To było do przewidzenia - powiedział Em, kręcąc głową.

- Ty pobiłaś Louisa?! - wykrzyknęła zaskoczona Han.

- Jeszcze nie wiesz, na co ją stać - powiedziała Emily.

- Emily, ty się zajmij Kathy, a ja Lou - zarządziła Han.

- Ale mną nie trzeba się zajmować! - krzyknęłam jak obrażone dziecko.

- Po prostu idźcie do salonu, włączcie sobie telewizor, a ja się zajmę nosem Louisa, okey?

- Dobra, Kathy chodź, zanim wyrządzisz kolejne straty - powiedziała Em i razem poszłyśmy w kierunku salonu.

Włączyłyśmy kanał muzyczny, akurat leciały piosenki, które znałam, dlatego zaczęłam śpiewać.

- Nie piej tak ,bo uszy bolą - usłyszałam głos Louisa.

- O, książę już się lepiej czuje? - zadrwiłam.

- Jeszcze za to oberwiesz suko.

- Hahah, w twoich snach - powiedziałam i wystawiłam język w jego kierunku.

- Dziwka jebana.

- No sorry, ale ja nie sypiam z pierwszym lepszym, jak ty. Tylko w twoim przypadku są pierwsze lepsze, chyba że jesteś gejem.

- Uważaj na słowa idiotko.

- Spokojnie, będę ich pilnować. Krzywda im się nie stanie, a jak coś nie pasuje, to sam na nie uważaj.

- Trzymajcie mnie, bo zaraz podejdę do niej i tak jej wpierdolę, że starzy jej nie poznają! - krzyknął Lou.

- Hej, przestańcie się w końcu kłócić, bo do jutra nie dożyjemy! - krzyknęła Hannah.

- Właśnie, zachowujecie się jak dzieci - dodała Emily.

- A co mam poradzić na to, że ta suka mnie wkurwia! - wydarł się dupek Tomlinson.

- Coś ci kurwa nie pasuje?! - odpowiedziałam.

- Stop! Zamknijcie w końcu te swoje rąbnięte mordy, bo nie ręczę za siebie! - teraz Em podniosła głos.

- Emily, spokojnie. Nie denerwuj się - powiedziałam łagodnym tonem.

- Bo ci się zmarszczki zrobią - dodał Louis.

- O, jacy zgodni nagle - powiedziała zdziwiona Han. - Skoro już się nie zabijacie, ja i Em pójdziemy zrobić kolacje, a wy wybierzecie jakiś fajny film i wymyślicie, co będziemy jeszcze robić, zrozumiano?

- Tak jest, szefowo! - krzyknęliśmy z Louisem w tym samym momencie.

- Dobra, bez szaleństw! - dodała Em, gdy szła z Han w kierunku kuchni.

- No, to jaki film oglądamy? - zapytałam.

- Nie wiem, komedię?

- Nieee, no chyba, że jakąś dobrą.

- Okey, rezygnujemy z komedii. To w takim razie, co by pani chciała oglądać, hm?

- Może… horror?

- Dobra, ale jaki?

- No obojętnie, ja najbardziej lubię „ Martwe zło”.

- Nie oglądałem.

- W takim razie musisz obejrzeć. To jest super! Ale Em się będzie bała - dodałam przypominając sobie, że moja przyjaciółka boi się horrorów.

- Han też, trudno, jakoś wytrzymają.

- No to postanowione, a co będziemy robić później?  - zapytał Lou.

- Grać w wyzwania! - wydarłam się tak, że Louis zatkał sobie uszy.

- Głośniej nie można było?!

- Oj, no przepraszam. Nie chciałam - powiedziałam i zrobiłam minkę smutnego pieska.

- Nic się nie stało - powiedział Lou, a jego policzki zrobiły się trochę czerwone.

- Ojejku, ktoś tu się zaczerwienił - powiedziałam śmiejąc się.

- Wcale nie! Po prostu mi gorąco - bronił się Louis.

- Yhm, czekaj, bo uwierzę. To gramy w te wyzwania? - zapytałam z nadzieją.

- Niech ci będzie, ale nie wracajmy już do tematu.

- Hahah, no dobra.

- I co, nic sobie nie zrobiliście? - powiedziała ze śmiechem Hannah, wchodząc do salonu.

- No co ty? My? - powiedziałam i oboje z Louisem parsknęliśmy śmiechem.

- Wymyśliliście już coś? - tym razem zapytała Emily.

- Tak, wszystko jest już ustalone - powiedział Lou.

- To najpierw film? - zapytała Han.

- Yhm, to będzie bardzo fajny film - powiedziałam z uśmiechem.

- To teraz tak: Kathy przynieś kolację, Louis zrób popcorn, Emily załatw jakieś koce i poduszki, a ja włączę film - powiedziała Han i każdy poszedł wypełnić zadanie.

Po chwili siedzieliśmy na kanapie pod kocami, obżeraliśmy się i oglądaliśmy film. Oczywiście Emily i Hannah cholernie się bały, w przeciwieństwie do mnie i Louisa. Ja i Lou śmialiśmy się z każdego słowa, każdej osoby i ogólnie wszystkiego.

- Hahah, przecięła sobie język! - śmiałam się.

- Hahah, patrz teraz! Wbiła mu nóż w serce! - krzyknął Louis i w tym momencie Han i Em zakryły twarze poduszkami, a ja z Louisem tarzaliśmy się ze śmiechu po podłodze.

- Wreszcie się skończył! - krzyknęła zadowolona Han, gdy na ekranie pojawiły się napisy końcowe.

- Szkoda - mruknął Lou. - To teraz w wyzwania. Idę po coś do picia, co chcecie?

- Ja chcę sok - powiedziała Em.

- Sok? Em przecież nie będziesz prowadziła samochodu. Spokojnie możesz się upić. Ja zdaję się na ciebie, Lou - powiedziałam.

- Okey, zaraz będę - i już go nie było.

- No to my chodźmy przebrać się w piżamy, bo potem nie będzie na to okazji - postanowiła Emily.

- Dobra - powiedziałam i poszłam po moją torbę.

Wyjęłam z niej kosmetyczkę i ciuchy do spania, i poszłam do łazienki.

Wzięłam szybki prysznic, wytarłam się i ubrałam się w to:

Umyłam zęby, związałam włosy w luźnego warkocza na bok i wyszłam z łazienki.

- No ile można siedzieć w łazience?! - krzyknął Lou.

Spojrzałam na niego minką smutnego pieska, a on w tym momencie odwrócił głowę.

- Hahah, teraz mam na ciebie haka - powiedziałam wywalając język.

Gdy wszyscy byli już przebrani i gotowi, usiedliśmy na podłodze i się zaczęło.

Pierwsza była Emily.

- Hm, zrób sobie zdjęcie z miską na głowie i wstaw to na facebooka - powiedziała Hannah.

Po chwili zdjęcie Emily z miską na głowie wylądowało w sieci.

Następna byłam ja.

- Zadzwoń do twojego chłopaka i powiedz mu, że z nim zrywasz - powiedział z cwanym uśmiechem Louis.

- Ej, no weź! Ja się z nim pokłóciłam i jeszcze mam z nim zerwać?!

- Tak, sama chciałaś w to grać. Przecież potem możesz mu powiedzieć, że to był żart - upierał się Lou.

- No dobra, a muszę dzwonić czy mam wysłać sms?

- Dzwoń - powiedzieli wszyscy chórem.

-Halo? Hej Nath! - powiedziałam na przywitanie.

- Po co dzwonisz, źle się bawisz z nowym chłopakiem?

- Już ci mówiłam, że to nie jest mój chłopak!

- No to niby kto?

- Zwykły kolega, do jasnej cholery!

- Nie wierzę.

- Trudno, z nami koniec - powiedziałam i rozłączyłam się.

- Brawo, Kathy! - krzyknął Lou. - Nie wiedziałem, że aż tak dobrze to odegrasz.

- Yhm, ja też - powiedziałam zła. - Gramy dalej?

Potem kolej wypadła na Han.

- Wstaw na YouTube filmik, w którym mówisz, że lubisz małe dzieci - powiedziałam bez zastanowienia.

- Osz ty! Jeszcze mi za to zapłacisz - powiedziała i zaczęła nagrywać filmik.

- Hahah, dzięki mnie zdobędziesz sławę! - krzyknęłam.

- Tak, tylko szkoda, że wśród pedofili! - wydarła się i wtedy wszyscy zaczęli się śmiać.

No i potem był Louis. Trzeba było wykorzystać okazję. Uzgodniłyśmy wszystko z dziewczynami i wtedy powiedziałam:

- Ubierzesz jaskraworóżowy płaszcz Han, jej różowe okulary przeciwsłoneczne w serduszka, różowe szpilki i czarne świecące legginsy. I w takim stroju będziesz się przechadzał po okolicy przez co najmniej pięć minut - zarządziłam.

- Czy was pojebało?! - krzyknął wkurzony.

- Nas? Gdzieżby, przecież to są wyzwania, ja tez musiałam zrywać z chłopakiem, bo tobie się tak zachciało - powiedziałam.

Po chwili Lou był już ubrany i gotowy do wyjścia.

- Nawet dobrze ci idzie na szpileczkach - zaśmiałam się z chłopaka.

On wystawił tylko środkowy palec w moim kierunku i wyszedł z domu. Na jego nieszczęście, a moje szczęście, akurat zaczął padać deszcz. Po pięciu minutach do domu wrócił mokry i różowy Lou.

- Zabiję was! - krzyknął nieźle wkurwiony szatyn.

- Naprawdę, przerażające są te twoje groźby - powiedziałam ze śmiechem. - A teraz idź się przebierz. Czekamy w salonie.

Siedziałyśmy z dziewczynami w salonie i jeszcze śmiałyśmy się z różowego Louisa Tomlinsona, gdy nagle usłyszałyśmy burzę. Po chwili zgasło też światło.

- Boję się ciemności - pisnęła Hannah.

- Co jest? - zapytał Lou, gdy wszedł do pokoju.

- Nie ma prądu - odpowiedziała Emily.

- Ale kończymy zabawę, co nie? - zapytał chłopak.

- Spoko - odpowiedziałam. - Tylko skombinujcie jakieś świeczki.

Po chwili siedzieliśmy już w kręgu przy świeczkach. Akurat wypadło na Han.

- A więc droga Hannah, musisz zejść do piwnicy, zabrać stamtąd jakąś rzecz, na dowód, że tam byłaś. Ale bez świeczki - powiedziała Em.

- Oj, nie możesz czegoś innego? - błagała Han.

- Nie, dalej idź. Im szybciej tym lepiej.

Po chwili do salonu wbiegła przerażona Hannah z kawałkiem drewna.

- Tam coś było! - krzyknęła.

- Gdzie? - zapytał Lou.

- No w piwnicy! Sami zobaczcie!

Zdziwieni zeszliśmy po schodach do piwnicy.

- Przecież to tylko kot! - powiedział Lou i zaczął się śmiać.

- Ojejku, no skąd miałam wiedzieć, skoro nie miałam przy sobie nawet głupiej świeczki.

- Dobra chodźmy stąd, bo tu jest zimno - pisnęła Em.

I teraz wypadło na mnie, niestety.

- Odnosząc się już do spania, śpisz dzisiaj z Louisem - powiedziała Han.

- Co?! Ja z nim nie będę spała!

- Musisz, to jest twoje zadanie - uparła się Han.

- No weź się zlituj! - tym razem powiedział Lou.

- Właśnie - poparłam chłopaka.

- Nie ma odwrotu. Śpicie razem, w jednym pokoju, zrozumiano?

- Jeszcze ci się oberwie - powiedziałam zła na dziewczynę.

- No to skoro wszyscy są już zadowoleni, chodźmy spać - postanowiła Em.

- Ja chcę jeszcze trochę wypić - powiedziałam nadal wkurzona.

- To ja pójdę już do pokoju. Czekam kotku - powiedział Lou, a ja nawet w tym świetle widziałam jego cwany uśmiech i błysk w oczach.

Gdy Lou poszedł do pokoju, zawołałam dziewczyny.

- Chodźcie, coś wam pokażę.

- Co tam masz? - zapytała Emily.

- Zdjęcia różowiutkiego Louiska - powiedziałam i wybuchłam śmiechem. - Wstawiamy na facebooka?

- Jasne! Ale ty masz dzisiaj z nim spać, dlatego dla twojego bezpieczeństwa wstaw te zdjęcia jutro - powiedziała Han.

- Dobra, to ja już idę spać - powiedziałam i poszłam w kierunku sypialni Louisa.

- Witam księżniczkę - powiedział Lou, gdy weszłam do pokoju.

- Zamknij się.

- Nie tym tonem.

- No to jakim? Nie będziesz mi mówił jakim tonem mam mówić!

- No dobra, nie chce mi się teraz z tobą kłócić, wskakuj.

- Chyba cię teraz jebie - powiedziałam, stukając palcem w czoło.

- No, tam masz.

- Pieprz się - wystawiłam środkowy palec.

- Wolisz spać na podłodze?

- Lepsze to, niż spanie z tobą.

- Jak sobie chcesz, za chwilę będziesz błagać żebym pozwolił ci spać na łóżku - wymądrzał się szatyn.

- Ta, no fajnie. Dobranoc, jak najgorszych snów, kotku.

Po tych słowach podeszłam do jego łóżka, wzięłam poduszkę, po czym położyłam ją na podłodze.

- Co ty robisz z tą poduszką? - zapytał Louis.

- Będę na niej spała? - odpowiedziałam pytaniem.

- Aha.

Prychnęłam na jego jakże wartościową wypowiedź i położyłam się na podłodze.

Nie było mi niewygodnie. Przyzwyczaiłam się już do tego. Po chwili moje powieki zaczęły opadać.

- Kathy - usłyszałam kogoś szept, ale nie miałam siły sprawdzić do kogo należy głos.

Zasnęłam…

Jest oto nowy rozdział!!! Jeszcze raz bardzo przepraszamy, że tak długo nie dodawałyśmy i nie mamy zbyt dobrych informacji. Wystąpiły drobne problemy techniczne i z tego powodu nie wiemy, kiedy dodamy nowy rozdział :( Oczywiście postaramy się to zrobić jak najszybciej ;)